Ne oldu?
Türk tekstil sanayisinin maliyet ve finansman baskısı altında olduğu bir kez daha gündeme geldi. Sektör; artan enerji ve işçilik giderleri, yüksek finansman maliyeti ve kurun enflasyonun gerisinde kalmasıyla oluşan rekabet kaybıyla karşı karşıya. Üretim kapasitesinde gerileme, artan ithalat baskısı ve yabancı alıcıların siparişlerini daha ucuz üretim yapan ülkelere kaydırması risk olarak sıralanıyor. Sektör verilerine göre tekstil ve hazır giyimde son 8 ayda yaklaşık 25 bin kişi işini kaybetti; bu da sorunun istihdama yansıdığını gösteriyor.
Fason üreticiler için ne anlama geliyor?
Konfeksiyon, dokuma, örme ve boya-apre atölyeleri için tablo net: yurt dışı sipariş hacmi düşerken birim maliyet yükseliyor. Bu ortamda fiyatı düşürerek rekabet etmek yerine kısa termin, küçük parti esnekliği ve kalite istikrarı gibi ucuz ülkelerin sunamadığı avantajları öne çıkarmak gerekiyor. Avrupalı markaların yakın coğrafyadan hızlı tedarik ihtiyacı sürüyor; 2-4 haftalık teslimat yapabilen atölyeler bu talebi yakalayabilir. Finansman maliyeti yüksek olduğu için hammaddeyi stoklamak yerine sipariş bazlı alım, müşteriden avans ya da kumaş tedarikini iş sahibine bırakma modelleri nakit akışını korur. Kapasite boşluğu olan atölyeler için iç pazarda yerli markaların fason talebi, ihracat kaybını kısmen telafi edebilecek bir alan.
İş sahipleri için not
Kapasite fazlası olan atölyeler artıyor; bu, iş sahipleri için pazarlık gücü ve daha kısa termin anlamına geliyor. Ancak sağlıklı tedarikçileri sadece fiyatla sıkıştırmak orta vadede kapasite kaybına yol açar. Düzenli sipariş vaadi karşılığında makul fiyat ve avans düzeni kurmak, güvenilir üreticiyi elde tutmanın en iyi yolu.